به فرض اگر كسى ادعاى تحريف قرآن و حذف آياتى از كلام اللّه را داشته باشد ، اين ادعا را نمىتوان به همهء هم مسلكان وى نسبت داد . و بايد موازين و معيارهاى مشخص و پذيرفته‌شده‌اش را در نظر گرفت . نه نظرات فردى و روايات شاذ را . شيوهء پست جالب آن كه اين تهمت زنندگان به شيعه ، بزرگانى چون : كلينى ، قمى و طبرسى را هم از قائلين به تحريف مىشمارند . در صورتى كه حقيقت مطلب اين طور نيست . اين افترا زنندگان براى اقناع ديگران ، دست به تزوير مىزنند . براى اين كار كلام اين بزرگان را گرفته پس از حذف نظر حقيقى آنان ، بعضى از فقرات سخن را به يكديگر پيوند زده و آن را به شكلى در مىآورند كه بتوان از آن معناى تحريف را دريافت ! . اين روش تدليس و فريب ، نشانهء ضعف ايمان و خروج از جادّهء اخلاق و احكام شرع است . يكى ديگر از روش‌هاى تهمت زنندگان آن است كه هركس را كه در دليل عدم تحريف قرآن مناقشه كند ، جزو معتقدين به تحريف مىشمارند . در حالى كه خود اين فرد از معتقدين به سلامت قرآن است از هر گونه تحريف . و منافاتى نيست كه نظرى درست باشد ولى دليل طرفدار آن نظر ، ضعيف يا نادرست باشد . عالمى ممكن است نظر ديگرى را محترم بدارد . اما نوع استدلال وى را نپذيرد و خود دليل قويترى را ارائه كند يا به دليل ديگرى ارجاع دهد . اين روش علماى دين است و سنت سنيّهء بزرگان كه در راه علم و دين ، خلوص مىورزند ولى سوداگران دين و دانش روش و راه ديگرى براى تحقق منافع و مطامع خود دارند كه عبارت از بهتان و افترا است . خداوند ما را از اشتباه و ناراستى در انديشه و كردار حفظ كند . اوست سرپرست و توانا . محدّث فريب خورده البته ما منكر نيستيم كه در اين ميان كسى از شيعه فريب كثرت روايات تحريف را خورده و آن را در كتب خود گرد آورده باشد . مثلا مؤلف كتاب : « فصل الخطاب » دچار اين توهم شده و به كثرت روايات موجود در كتب صحاح و مجامع حديثى فريفته شده و به اين احاديث اعتماد كرده است . و ما در جاى خود به اين كتاب و وجوه ضعف آن خواهيم پرداخت . اما اين كه اين كتاب و نظر مؤلف را نظر شيعه دانسته و روايات موجود